ano nga ba.. (last serving)

Madami pang nangyari struggles after that damned yuletide season. Mauumay ka lang kapag inisa-isa ko pa.

anu nga ba.. (ulet)

Gaya nga ng nasabi ko, reversal of fortune ang nangyari.

• Si Ryan, settled na. He hasn’t exactly gotten over John pero mabuti na ang lagay niya. No more crying and sobbing. Samantalang ako eh having late night drinking session with him bilang audience ko (hindi niya kasi kayang uminom). Sobrang devastated ako, I finally came out to him sa late night sa Greenhills after we had coffee.
• Si Ryan din ang bukod tanging kaibigan ko na nakakita sa atin at my lowest. Hindi man kapani-paniwala bases s nabasa ninyo na sa blog na ito, strong ang disposition ko when it comes to my friends – before these things with Johanne. Siguro nakatatak na sa isip ni Ryan at nakatatak na rin sa memory ko yun Jollibee EDSA Central at ang kahabaan ng Chino Roces dahil sa mga pang-award winning na eksena nangyari doon at linyang binitawan ko.
• Nakakatawa na lang balikan ngayon na nakagawa ko pa lang umiyak in public with total disregard with the people around. As in sobbing with matching linya na ‘Bakit mo ako ginaganito? Ano kulang ko? Hello! Hello! Don’t tell me to shut up! Hello! Hello!’ na tuloy-tuloy pa rin ang kakasalita ko yun pala eh binabaan na pala ako ng kausap ko.
• From Jollibee sumugod kami ni Ryan sa apartment niya just to find out na nandoon lang siya with his so called bestfriend. I was hesitant to knock at his door pero buti na lang nandoon si Ryan para magbigay ng moral support. Sumilip muna ako sa window to my dismay. Hindi ko alam ang nakita ko pero may nangyayari sa loob. Go! Confrontation. Then walk-out. Madaling araw sa kahabaan ng Chino Roces yun drama ko with Ryan. Unforgettable talaga. Siguro nasagot ko nay un previous entry ko on what I can do for love. Ang lungkot lungkot ko.
• Parang domino effect na after that. Mas napadalas yun drinking session with Pau. As in complete attendance sa bar in a week. Kung susumahin ko nga siguro nakabili na ako ng bagong laptop sa dami ng ginastos ko sa pang-inum.
• Nandoon na rin yun magkaroon na ako ng conflict with my director. I actually jeopardized yun promotion ko pero sadyang binanatan ako behind my back. There’s no sense to cry over spilled milk. Okay lang yun, I know I have my short comings.
• Mabuti pa si Pau noon mga panahon na iyon. May karir kahit short fix lang (yun lang naman ang hanap niya) saka maayos ang career. Ako, I was short of depression.
• Totoo nga. Na-experience ninyo na bang sumuka kasi hindi ninyo ma-process yun emtions na nararamdaman.? O kaya magdaan sa isang panic attack sa loob ng bus na bukod sa traffic at umuulan sa labas eh, drain pa ang phone at ipod mo para man langf kahit paano eh magkaroon ka ng distraction sa kung ano man ang nadarama mo. Mag-christmas na noon eh. When I know the cause is all lost para pa ipaglaban kung ano man ang nalalabi pa between me and Johanne, unti unti na ako lumalayo. Peo ang hirap lalo na yuletide season. I don’t know who to turn to. Si Ryan at Pau busy with their families.
• Nandyan naman si Aye na kasama ko pa rin. I thought okay naman na maging mag-friends kasi, pero may maitim na balak na ako to win him over hehehe only to find out na mayroon na pala siya. OMG, as in sobrang lungkot ko. Naisip ko, yun ang parusa ko.
• You don’t know how hard it is to wake up everyday knowing na wala na reason to go on (parang drama queen ang linya) tapos yun ibang tao eh ang saya-saya kasi yuletide season. Yun na siguro ang worst Christmas ko. Ang drama ko nga nun Christmas eve eh naglaba ako fromo 10 pm ‘til 3 am just to pass time at mawala yun pag-iisip ko.

Ayoko na mangyari sa akin

ano nga ba…

Ano nga bang nangyari noon mga panahon natigil ako sa pagsususlat. Dalawa lang naman ang maaring dahilan – either (1) masayang masaya ako nun mga nakaraang buwan dahil for me loneliness and depression are a strong motivators sa pagsusulat or (2) tinamaan na naman ako ng katamaran.

At any rate, below is an attempt to chronicle what I sent through the last 14 months:

• For starter, sige na. I admit. Naging uber so good saya ako kaya care na ang pag-blo-blog. Iniwan ko si Aye dahil nagging masyado na shaky ang relationship para mag-stay pa. pero higit sa lahat dahil kay Johanne na I finally decided to meet. Natatadanan ko pa, first Saturday ng August noon nagkita kami sa Breadtalk Glorieta. Ang saya!
• On the contrary, nagdurusa naman si Ryan (a.k.a. Ian) sa ginawa nya. Struggling sya to get over John pero syempre nandoon naman ako to support him. Sobrang support ko, muntik na yata na-fall siya sa akin (ASSSSUMMMMIIINGGGG). Ang saya ko, siya luhaan.
• Si Aye naman, nandoon pa rin sa bahay kahit wala na kami. Tahimik. Laging natutulog lalo na kapag dumarating ako from work kahit 730 pa lang ng gabi. Ang saya ko, siya parang floating lang.
• Si Pau naman, ang aking drinking buddy, mentor and motivator, eh nasa mid-life crisis of sort nun mga buwan ng August and September. Longing for Erik (his 5-year relationship) and in search of short fix. Ang saya saya ko, siya parang devoid of emotions.
• Pero just talaga Siya. After three months of blissful togetherness, other concerns started building up. Nandyan yun lies after another at lack of time na pinalala pa ng waning communications. Ewan ko ba. Reversal of fortune talaga.

Itutuloy na lang..
__________

Photo credit: LizzBigwood

i’m back

The idle mind is the devil’s workshop sabi nga nila kaya ito dahil nabakante ako eh nag-blog-surf na lang ako, isang bagay na matagal ko na hindi ginagawa. As in with all honesty, ngayon ko lang na-realize na since we moved in our new office, more than a year na ako hindi nakakapagbasa ng blog kasama na rin nito ang pagkabaon sa limot ng kawawang blog ko. Ibig din sabihin, more than a year na akong official business tasks ang ginagawa kapag nasa office. Good thing for my boss. Me? I feel jaded.

But at any rate, I’m back. I don’t know how long I’ll stay on this time but one thing is for certain – nainggit talaga ako sa mga blog na nakita ko, sa mga dating ka-blog ko and what they’ve done to their blogs, at sa pagbabahagi ng ating mga story in our innate nature of chronicle our lives and contribute and make something significant out of our stay in this lifetime.
__________

Photo credit: High Heel Lady

blah.. blah..

Despite everything that happened to me these passed weeks, I realized that there are still things left to smile about. I don’t want to say anything about it for fear that I might jinx it [insert thread of lies why I weren’t able to blog lately *lol*] Bottom line is I saw, thiese passed days, perhaps some of the happiest days of my life. Its different being in love. Or thinking that you in love. It gives one reason to wake up everyday. Reason to smile. Motivation to do well in work. Or maybe I am just conditioning myself to be happy.

At any rate, right now, I feel that I am no longer restless. I hope.